Gisteren waren er naast MIL-JOEH-NEN blauwe brieven (u weet wel van wie) ook een heleboel brieven met een afbeelding van Nijntje op de envelop. En terwijl ik de brieven keurig door de gleuven schoof, herinnerde ik me een interview met Dick Bruna dat onlangs in de straatkrant werd gepubliceerd.
Nijntje-papa Dick krijgt nogal wat post, uit de verste hoeken van de wereld. In het interview vertelde hij dat hij een keer een brief per exprespost van een vrouw in Japan had gekregen. Haar dochtertje was zo gek op Nijntje dat ze alleen maar nog wilde eten wat Nijntje eet: af en toe een wortel of een koekje. Kun je niet van leven, inderdaad. Het was dan ook ernstig gesteld met het meisje. (Vandaar exprespost.)
Ome Dick heeft vervolgens meteen een lijstje gemaakt van alle dingen die Nijntje lekker vindt (waarschijnlijk heel veel groenten en fruit, en yep: veel complexe koolhydraten en meervoudig onverzadigde vetzuren!). Het lijstje heeft hij aan het Japanse meisje opgestuurd en ja, ze begon weer te eten.
Arigato, Dick.
(Ok, ik was behoorlijk verkouden.)